Psychologie système YPARCHO

Το άρθρο L4-10.a145 του Βιβλίου 4 παρέχει τον ορισμό της τελειότητας, αλλά σε βάση συνδυασμού μηχανής, δηλαδή, από την οπτική γωνία του συνδυασμού μηχανής.

Αυτό το άρθρο θα πρέπει να θεωρηθεί ως παράρτημα του άρθρου L4-10.a145.

Εδώ είναι ο ορισμός της τελειότητας, αλλά σε βάση Φυσικού Συστήματος, δηλαδή, από την οπτική γωνία του Φυσικού Συστήματος.

Το Φυσικό Σύστημα εξετάζει τις κατασκευές του αποκλειστικά από την οπτική γωνία της «επίτευξης του στόχου του».

Αυτή η λογική μπορεί να συνοψιστεί ως εξής:

«Ο στόχος είναι η επιτυχής συγχώνευση της οντότητας E1 με την οντότητα E2, χάρη στη συμμετοχή του Φυσικού Συστήματος».

Συνεπώς, οι κατασκευές του ακολουθούν σχολαστικά αυτή τη λογική:

Για να το πετύχει αυτό, εξοπλίζει τις μηχανές συνδυασμού του με μια ισχύ που τους επιτρέπει να επιτύχουν τον στόχο, η οποία ονομάζεται απόδοση.

Για το Φυσικό Σύστημα, αυτές οι κατασκευές λέγονται επαρκείς.

Με βάση το Φυσικό Σύστημα, η ελκυστική ιδέα της τελειότητας ορίζεται από τους όρους «επαρκής» και «αναμενόμενη απόδοση».

Η τελειότητα είναι επομένως η βελτιστοποίηση της μηχανής συνδυασμού για την επίτευξη του στόχου.

Η τελειότητα διαφέρει έτσι από τη θεωρητική μέγιστη ισχύ της μηχανής συνδυασμού (η οποία είναι πάντα μεγαλύτερη).

Όταν το Φυσικό Σύστημα σχεδιάζει και κατασκευάζει τις μηχανές συνδυασμού του, τις εισάγει στο σύστημα υποδοχής ως μηχανές συνδυασμού που θεωρούνται τέλειες.

Η Φυσική Αρχή γράφεται ως εξής:

Όλες οι μηχανές συνδυασμού που κατασκευάζονται από το Φυσικό Σύστημα θεωρούνται τέλειες για το Φυσικό Σύστημα κατά την εισαγωγή τους στο Σύστημα Υποδοχής, παρόλο που η κατασκευή τους δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί.

Αυτή η κατασκευή ολοκληρώνεται κατά τη διάρκεια του πρώτου μέρους του Ταξιδιού (AB) της μηχανής συνδυασμού.

Εξωγήινες διαταραχές, απέναντι στις οποίες το Φυσικό Σύστημα είναι άγνωστο και ανίσχυρο, διαταράσσουν συνεχώς τις μηχανές συνδυασμού, προκαλώντας διακυμάνσεις στην απόδοσή τους κάθε φορά και καθιστώντας τες ανεπαρκείς για την επίτευξη του στόχου.

Για αυτούς τους κύριους λόγους, για το Φυσικό Σύστημα, ο ορισμός της τελειότητας είναι πάντα χαμηλότερος από τη θεωρητική μέγιστη απόδοση της μηχανής συνδυασμού.

Και έτσι, για τον συνδυασμό μηχανών, η διαφορά μεταξύ του επιπέδου τελειότητάς του και της θεωρητικής μέγιστης ισχύος του αποτελεί ένα απόθεμα (ή πόρο) ισχύος που θα του επιτρέψει να διασφαλίσει τη διόρθωση και τις προσαρμογές του.