Παροχή πληροφοριών, της συνδυαστικής μηχανής
Ακολουθεί ένα παράδειγμα λεπτομερούς ανάλυσης μιας κατάστασης που επιτρέπει την πρόσβαση σε μια πτυχή της Λογικής και των Αρχών του Φυσικού Συστήματος και η οποία, ταυτόχρονα, μας επιτρέπει να ενημερώσουμε μια προοπτική για τη συμπεριφορά μιας συνδυαστικής μηχανής (στην περίπτωσή μας, του ανθρώπου).
Στη γλώσσα των Γάλλων και των Ελλήνων ανθρώπων, υπάρχει μια έκφραση, « il faut » στα Γαλλικά και « πρέπει » στα Ελληνικά.
Αυτή η έκφραση απουσιάζει από τη συντριπτική πλειοψηφία των κύριων επίσημων γλωσσών των χωρών.
Τα ακόλουθα τρία ρήματα βρίσκονται σε όλες τις χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας και της Ελλάδας:
To have to, to want, and to be able to.
Σχετικά με τις γαλλικές λέξεις για το < l’avenir> και τον Μέλλοντα.
Στο σύστημα Yparcho, το Μέλλον με την ευρύτερη έννοια του, όπως αντιστοιχεί στην ιδέα που εκφράζεται σε όλες τις γλώσσες του κόσμου, χωρίζεται σε δύο ευχάριστες ιδέες:
– την ιδέα του <l’avenir >, δηλαδή το μέρος του Φυσικού Συστήματος που υπάρχει αλλά δεν είναι ακόμη παρόν με τις μηχανές συνδυασμού που υπάρχουν.
Αυτή η ιδέα του <l’avenir > χαρακτηρίζει την ιδέα των μηχανών συνδυασμού που ανήκουν στο Φυσικό Σύστημα καθώς και την ιδέα της εξέλιξής τους μέσα στο Φυσικό Σύστημα.
– Η δεύτερη ιδέα, η ιδέα του Μέλλοντος, με την αυστηρή έννοια, δηλαδή με την έννοια του Συστήματος Yparcho, είναι το μέρος του Συστήματος Κενού που δεν υπάρχει και δεν είναι παρόν. Αυτή η ιδέα του Μέλλοντος δεν χαρακτηρίζεται από το ότι ανήκει στο Φυσικό Σύστημα, αλλά ορίζεται από ένα «ξένο» χαρακτηριστικό (δηλαδή, μη-ανήκει σε ένα Σύστημα που δεν είναι το Φυσικό Σύστημα).
Η ιδέα του Μέλλοντος δεν αφορά τις μηχανές συνδυασμού αλλά αφορά τους ανθρώπους, μέσω των λειτουργιών που χαρακτηρίζουν το σχεδιασμό και την κατασκευή εξαιρετικά εξελιγμένων μηχανών συνδυασμού.
Συνοψίζοντας:
– Το < l’avenir> είναι ένα υπάρχον στοιχείο του Φυσικού Συστήματος, στο οποίο οι μηχανές συνδυασμού δεν υπάρχουν την παρούσα στιγμή.
-Το Μέλλον είναι ένα ανύπαρκτο στοιχείο του δεύτερου συστήματος, του Μηδενός, σε σχέση με τη λογική και τις αρχές του Φυσικού Συστήματος, στο οποίο οι μηχανές συνδυασμού δεν υπάρχουν ούτε υπάρχουν.
Το <l’avenir > ανήκει στο Φυσικό Σύστημα.
Το Μέλλον ανήκει στο Σύστημα Μηδενός.
Άρθρα από το σύστημα Yparcho ασχολούνται με την κατασκευή και τη σύσταση του Μέλλοντος.
Λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιότητες του σχεδιαστή και του κατασκευαστή, την ευφυΐα, τη σταθερότητα, τη συνοχή, την αξιοπιστία, την κανονικότητα κ.λπ., του Φυσικού Συστήματος, τη λογική και τις αρχές του,
λαμβάνοντας υπόψη ότι όλα τα σχέδια και οι κατασκευές του είναι προικισμένα με έναν λόγο ύπαρξης και παρουσίας,
η φυσική κατεύθυνση της μετάδοσης των εντολών είναι η εξής:
1- Φυσικό Σύστημα: ο δότης της εντολής —–> 2- μηχανή συνδυασμού: ο υπάκουος.
Στην ανθρώπινη γλώσσα, ανεξάρτητα από τη γλώσσα, ο δότης της εντολής είναι « Αυτό ».
Η πληροφορία που μεταδίδεται είναι «ΠΡΕΠΕΙ».
Ο παραλήπτης της πληροφορίας είναι:
«ΑΥΤΟ» ο συνδυασμός της μηχανής…
Ή πιο απλά:
«ΑΥΤΟ» ΕΓΩ…
Σε αυτή τη φυσική ροή, η σωστή πληροφορία κυκλοφορεί ως εξής:
ΠΡΕΠΕΙ…
Εκφράσεις κοινές σε όλες τις γλώσσες του κόσμου είναι:
Πρέπει…
Θέλω…
Μπορώ…
Αυτό υποδηλώνει ότι ο δότης της εντολής είναι το «Εγώ» και όχι πλέον το «ΑΥΤΟ».
Η έννοια αντιστρέφεται.
1- Καθιερώνω τον εαυτό μου ως τον δότη της εντολής —> 2- ΑΥΤΟ (το φυσικό σύστημα) γίνεται αυτό που διατάσσεται, αυτό που υπακούεται.
Δεν πρόκειται πλέον για τη φυσική ροή πληροφοριών και οδηγιών, αλλά μάλλον για την αφύσικη ροή που δημιουργεί το Εικονικό Σύστημα, τη Λογική του και τις Αρχές του μέσα στις οποίες εξελίσσονται τα ανθρώπινα όντα.
Η γαλλική έκφραση «il faut» και η ελληνική έκφραση «πρέπει» (ίδια έννοια) εμφανίζονται ως μυστηριώδεις επιζώντες από μια μακρινή, ανεξήγητη εποχή.
Αυτή η ιδέα επιβεβαιώνεται περαιτέρω από την γλωσσική εξαίρεση των δύο γαλλικών λέξεων « l’avenir » και « Future », οι οποίες δηλώνουν δύο διαφορετικές έννοιες, αλλά σήμερα εμφανίζονται ως η ίδια ιδέα.
Μια βασική εφαρμογή αυτού του άρθρου μας επιτρέπει να αποκαλύψουμε γρήγορα τις αφύσικες συμπεριφορές των ανθρώπων που χρησιμοποιούν υπερβολικά και καταχρώνται τα ρήματα « θέλω », « πρέπει να » και « μπορώ να ».
Αυτό το άρθρο παρέχει επίσης λογικές αποδείξεις για τις ανθρώπινες δυσλειτουργίες και την αναγκαιότητα να γίνουν ουσιαστικές διορθώσεις και προσαρμογές σε αυτές.
Psychologie système YPARCHO 
Laisser un commentaire