27 Νοεμβρίου 2024
Σχετικά με τις αντίστοιχες και ταυτόχρονες προσπάθειες συγχώνευσης των δύο οντοτήτων E¹ και E², και τις συνέπειές τους και για τις δύο οντότητες.
Οι δύο οντότητες, E¹ και E², πρέπει να συγχωνευθούν μεταξύ τους: αυτή η επιτυχημένη συγχώνευση θα αναδημιουργήσει την οντότητα E°.
Αλλά αυτή η τελική συγχώνευση δεν συμβαίνει απλά και άμεσα. Τελικά συμβαίνει μετά από έναν άπειρο αριθμό ανεπιτυχών προσπαθειών:
Η E¹ προσπαθεί να συγχωνευθεί με την E², αλλά αυτές οι προσπάθειες αποτυγχάνουν.
Η E² προσπαθεί στη συνέχεια να συγχωνευθεί με την E¹, αλλά αυτές οι προσπάθειες αποτυγχάνουν επίσης.
Αυτές οι προσπάθειες, ακολουθούμενες από αυτές τις αποτυχίες, επηρεάζουν τόσο την οντότητα που προσπαθεί να συγχωνευθεί όσο και την οντότητα που συγχωνεύεται.
Για παράδειγμα:
Όταν η οντότητα E² ξεκινά μια προσπάθεια συγχώνευσης με την οντότητα E¹, αυτή η προσπάθεια θα παραμορφώσει την οντότητα E¹ τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά. Όλα ή μέρος των στοιχείων που αποτελούν την οντότητα E¹ θα υποβληθούν σε αυτήν την παραμόρφωση, η οποία ονομάζεται ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΣΙΜΟΤΗΤΑ.
Στο παράδειγμά μας, το Yπ θα αναφέρεται στην παραμορφωσιμότητα του E¹.
Ο όρος που χρησιμοποιείται για τα παραμορφωμένα στοιχεία ELM του E¹ θα είναι « ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ».
Τα στοιχεία του E¹ θα υποστούν διαταραχή.
Αυτή είναι η ΦΥΣΙΚΗ ΑΡΧΗ, P.u. Από:
Προσπάθεια σύντηξης —>Αποτυχία της προσπάθειας —>Παραμόρφωση —>Διαταραχές
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την κακή ευθυγράμμιση των στοιχείων της οντότητας κατά την εξέλιξή τους κατά μήκος του τμήματός τους (AB).
Αντιμέτωπη με αυτήν την αποτυχία, η διαταραγμένη οντότητα απορροφά τις επιδράσεις που παρήγαγε σε αυτήν η επιχειρούμενη σύντηξη.
Υψηλή υπόθεση, H.h.:
– Μετά την απορρόφηση, η οντότητα επιστρέφει στο αρχικό της σχήμα, έχοντας εξαφανιστεί όλα τα ίχνη παραμορφωσιμότητας.
Χαμηλή υπόθεση, H.b.:
– Μετά την απόπειρα σύντηξης, και οι δύο οντότητες διατηρούν τα ίχνη παραμορφωσιμότητας που προκύπτουν από την απόπειρα σύντηξης: αυτές, καθώς και τα στοιχεία τους, θα παραμείνουν παραμορφωμένες.
Όσον αφορά την οντότητα E¹, και τα στοιχεία της όπως ο άνθρωπος, οι διαταραχές θα οδηγήσουν σε διαταραχές σε ορισμένους από τους μηχανισμούς λειτουργίας της, οδηγώντας σε απόκλιση στην ανθρώπινη τροχιά που θα την απομακρύνει από τον στόχο της και θα επιβάλει μια άμεση αντίδραση στο φυσικό σύστημα που την καθοδηγεί, με τη μορφή διορθώσεων που εφαρμόζονται στον άνθρωπο και την τροχιά του.
ΣΥΝΟΨΗ:
Ο άνθρωπος είναι μια κατασκευή του φυσικού συστήματος, η οποία τον ενσωματώνει στο σύστημα υποδοχής για να φτάσει σε έναν στόχο.
Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του, ο άνθρωπος κινείται κατά μήκος μιας ΤΡΟΧΙΑΣ που πηγαίνει από το σημείο Α στον στόχο.
Λόγω της παραμορφωσιμότητας των δύο οντοτήτων, E¹ και E², η οποία παράγει συνεχώς διαταραχές σε κάθε αντίστοιχο σύστημα,
ΑΥΤΗ Η ΤΡΟΧΙΑ αποκλίνει τακτικά.
Αυτές οι αποκλίσεις εξηγούνται από τις δυσλειτουργίες που βιώνουν ορισμένοι μηχανισμοί μέσα στον άνθρωπο.
Στο ανθρώπινο πλαίσιο αναφοράς (που ονομάζεται από το Yπ, « ανθρώπινη βάση » ή βάση Iª), αυτές οι δυσλειτουργίες ονομάζονται ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ.
ΣΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ Yπ
Εφαρμόζοντας αυτήν τη φυσική αρχή Yπ της παραμορφωσιμότητας, μπορούμε έτσι να επαναπροσδιορίσουμε τι ακριβώς συνιστά τα ψυχολογικά προβλήματα των ανθρώπων:
Τις συνέπειες, τις επιπτώσεις, σε αυτούς, των ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ ΠΟΥ ΑΠΟΡΡΟΦΩΝΤΑΙ από το ΣΥΣΤΗΜΑ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ στο οποίο εξελίσσονται.
Σε κανένα σημείο κατά τη διάρκεια του εξελικτικού τους ταξιδιού (AB) οι άνθρωποι δεν:
Την προέλευση των ψυχολογικών τους προβλημάτων, είτε αυτά προέρχονται από στοιχεία του περιβάλλοντός τους είτε από τους ίδιους,
– ιδιοκτήτες των ψυχολογικών τους προβλημάτων,
– υπεύθυνοι για τα ψυχολογικά τους προβλήματα,
Σε κανένα σημείο:
δεν έχουν την παραμικρή εξουσία λήψης αποφάσεων για τα εν λόγω ψυχολογικά προβλήματα,
Έχουν κάποια πρωτοβουλία για τα εν λόγω ψυχολογικά προβλήματα;
Επομένως, η επίλυση των ανθρώπινων ψυχολογικών προβλημάτων ξεκινά από το φυσικό σύστημα και τίποτα άλλο.
Psychologie système YPARCHO 
Laisser un commentaire